تقدیم
نوشته شده در  چهارشنبه نهم مرداد 1387ساعت 15:21 توسط رعنا

یادمان باشد از امروز جفايي نکنيم گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم  خود بتازيم به هر درد که از دوست رسد بهر بهبود ولي فکر دوايي نکنيم  جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم شکوه از غير خطاست خطايي نکنيم ياور خويش بدانيم خداياران را جز به ياران خدا دوست وفايي نکنيم  يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق زهر بي سرو پايي نکنيم گر که دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم تا بهاران نرسيده است هوايي نکنيم گله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگان با غم خويش بسازيم وشفايي نکنيم يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نکنيم پر پروانه شکستن هنر انسان نيست گر شکستيم زغفلت من و مايي نکنيم و به هنگام نيايش سر سجاده ي عشق جز براي دل محبوب دعايي نکنيم مهرباني صفت بازار عشاق خداست يادمان باشد از اين کار ابايي نکنيم
نوشته شده در  دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 15:9 توسط رعنا

سیب دزدی
تو به من خندیدی و می دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم ! باغبان از پی من تند دوید ...                  سیب را دست تو دید ...                                غضب آلود به من کرد نگاه ...                                                      سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک ...                 و تو رفتی و هنوز سالهاست                         که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان ... میدهد آزارم .               ومن اندیشه کنان غرق در این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
نوشته شده در  دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 14:58 توسط رعنا

تولدت مبارک
ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن , پسري را از خواب بيدار كرد... پشت خط مادرش بود..... پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟؟؟؟؟؟  مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي..... فقط خواستم بگويم تولدت مبارك پسرم.....  پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد..... صبح سراغ مادرش رفت..... وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت.....  ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود.....
نوشته شده در  دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 14:31 توسط رعنا

اونی که تنهاست ...                          تنها اومده ...                                            تنها می ره ...                                                              تنهاش می ذارن ...                                                                                تنهایی تنها رفیقشه ...          پس بدونید تنهایی تنها رفیقی هست که آدمای تنها رو تنها نمی ذاره ... !
نوشته شده در  دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 14:24 توسط رعنا

ماجرا
يك روز آمد بماند،با چشم هايي بهاري يك روز زرد خزان بود،يك روز چشم انتظاري از اضطراب نگاهش، فهيدم اين را كه تنهاست پرسيدم آيا غريبه ، اينجا دگر ماندگاري؟   سر را تكان داد وخنديد،گلخنده اش آشنا بود مثل خودم غرق ابهام، هم ساده هم بي ريا بود با اولين خنده اش گفت ، يك هديه دارد برايم يك شاخه داودي و بعد... آغاز يك ماجرا بود   حس مي كنم عاشقي بود، آن اتفاقي كه افتاد آري دوباره نگاهم در جذبه اي تازه گل داد آمد كه پيشم بماند، با كوله باري پر از نور با چشم هايي كه بودند، لبريز ، لبريز فرياد   آغاز يك ماجرا بود، پايان يك فصل پر درد مثل خودم بود وهرروز ، درسينه ام ريشه مي كرد دست نجيبش برايم ، آرامش تازه اي داشت در چشمش اما نهان بود ، دلواپسي هاي يك مرد   يك روز اما دروغي ، اورا از اين خانه پر داد يك سايه دركي ندارد ، از طعم تلخي فرياد يك سايه تنها سياهي است ، چيزي ندارد بجز اين بايد بسوزم هميشه ، خاكسترم رفته بر باد   آري خزاني به راه است ، پشت سر هر بهاري تقدير من هم همين است : مردن ز دل بيقراري دستي كه نا محرمي بود ، اورا از اين خانه پر داد رفته است وماندم پس از او: لبريز چشم انتظاري
نوشته شده در  یکشنبه ششم مرداد 1387ساعت 10:48 توسط رعنا

ساده
زندگي با دست هاي ظالمش خوابهايم را به يغما برده است درمسيركوره راه اين دروغ روح من تنها وبي كس مرده است   بازهم حس مي كنم درباورم زندگي زشت است مثل يك شكست مثل اندوهي كه ازآن دورها آمد و روي نگاه من نشست   خسته از تكرار رو در روي خويش دشمن آيينه هايم مي شوم يك نفر از باغها مي گفت ومن قاتل گلهاي  مريم مي شوم   بعد درك تلخي اين روزگار در خودم مي ميرم وجان مي كنم با خيال پوچ آسودن هنوز گور سردي رو به پايان مي كنم   بي خبر از جنگهاي سرد وگرم زير پاي اين وآن له مي شوم عرف مي گويد كه : "فريادي نزن" من به دنبال حقيقت مي دوم   معني تنهايي ام در جامعه ظلم را از خوبها بايد چشيد هر حقيقت را كه طالب باشي اش از زبان مرده ها بايد شنيد!   در نگاه مردمان رنگ رياست من به دنبال صداقت گشته ام دست خالي آمدم از بينشان از تمام حرفهاشان خسته ام   زندگي با دست هاي ظالمش هر دروغي را به خردم داده است! باز مي گفتند مردم پشت سر ‌‌‍« بي خيالش او جواني ساده است !! »
نوشته شده در  یکشنبه ششم مرداد 1387ساعت 10:48 توسط رعنا

یک نفر...
يك نفر...            يك جايي...   تمام رؤياهاش تويي...   وقتي كه به تو فكر مي كنه...     احساس مي كنه كه زندگي واقعا با ارزشه...                 پس هروقت دلت گرفت...    اين حقيقت را به خاطر داشته باش...                  يه نفر...                              يه جايي...                  بيقرارته...
نوشته شده در  یکشنبه ششم مرداد 1387ساعت 10:42 توسط رعنا

تك بيتي
ازخودمران مرا كه قسم مي خورم هنوز                  جز با دو چشم مست تو عهدی نبسته ام                                           چشم رضا و مرحمت برهمه باز می کنی                                                        چونکه به بخت مارسد این همه ناز می كني روزت از روز دگر خوشتر و نیکوتر باد                شد امروز من از وعده فردای تو خوش                                          می روی در شب ظلمانی ام اما مشتاب                                                        تا من از اشک چراغی سر راهت گیرم ابرهم دربارشش قصد فداکاری نداشت              عقده در دل داشت،روی خاک خالي كرد ورفت
نوشته شده در  جمعه چهارم مرداد 1387ساعت 18:25 توسط رعنا

قایق
سهراب گفت......... قایقی باید ساخت پشت دریاها شهریست اما من می گویم پشت سیاهی چشمانت شهریست........   شهری که من با خیالش زندگی می کنم با عطر شکوفه هایش عاشقی می کنم شهری که محبت در هوایش پر می شود دلم برای پیدا کردنت بازگم می شود شهری که پنجره هایش رو به شکوفه ها باز می شود ببین گل رازقی با دیدنت چه ناز می شود وقتی دلم هوای داشتن تو را می کند وقتی واژه های ترانه هایش را گم می کند سری به عکس روی دیوارت می زند دست روی سیاهی چشمانت می زند واژه های گم شده ام را گوشه چشمهایت می بینم همان واژه هایی که جای خالیش را در ترانه هایم می بینم باید یک به یک واژه ها را از چشمانت دزدید باید به چشمانت نگاهی کرد و خندید قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب می خواهم مسافر شهر چشمهایت شوم می خواهم همدم اشک و لبخندهایت شوم تو ای ناجی ترانه های من تو ای نیاز همیشگی دل تنهای من تو ای طلوع شعر و ترانه های من و تو ای تنها دلیل نفس های من می خواهم در شهر چشمانت زندانی باشم می خواهم گوشه ای از آن سیاهی باشم نمی خواهم مثل یک جاده دو راهی باشم نمی خواهم لحظه ای فکر آزادی باشم وقتی پلکهایت را روی هم می گذاری مرا در شهر چشمهایت تنها می گذاری پلکهایت را آرام آرام روی هم بگذار مرا از دنیای بیرون دورتر و دورتر بگذار می خواهم بگویم سیاهی چشمانت روشن ترین امید زندگی من است نگاه امروزت. آغاز ترانه های فردای من است برای رسیدن به شهر چشمهایت قایقی خواهم ساخت می دانم که با نگاه مهربانت چیزی را نخواهم باخت قایقی خواهم ساخت..........
نوشته شده در  پنجشنبه سوم مرداد 1387ساعت 1:8 توسط رعنا

اینجا
دير سويست اينجا كسى شكسته بال در آشيان نمانده است، اينجا ديگر پرستوان هنگام كوچ جوجه  نميشمرند، اينجا حتى سكوت هم مرز شيشه را شكسته است،حتى دلى براى دلى افسوس هم نخورده است، اينجا كسى براى كسى كس نمى شود، حتى عقاب هم در خور كركس نميشود، اينجا خرگوش را براى لنگه كفش گم شده دار ميزنند، اينجا امروز براى فردا غرق اشك و ماتم است،                                                              اما كسى براى رهگذرى قطره اى هم آب نمى چكد. (شعر از حسين جمشيديان)
نوشته شده در  پنجشنبه سوم مرداد 1387ساعت 0:59 توسط رعنا

اینم عکس یکی از بچه های شر فامیل در حال فتح تپه
نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت 13:36 توسط رعنا

ديدمش از دور که مي رفت اشک سردي تو چشاش بود                                         اون نمي خواست بره اما...                                         زنجيره اجبار به پاش بود                                                                          مي شنيدم هق هقش رو                                                                          که مي گفت تا فردا بدرود   لحظه هاي تلخ بودن اما دل من منتظرش بود                                       به سلامت اي همه کس                                      مي دونم که بر مي گردي                                                                         ميدونم دلت همين جاست                                                                          از دلم سفر نکردي   خيلي زود رفت لب جاده اما من اونو مي ديدم                                    خداحافظ گفتنش رو                                     خيلي روشن مي شنيدم                                                                         چند قدم مونده به بودن                                                                          ذره اي نزديک تر از من   سره وعدمون نشستن تشنه ي به  تو رسيدن                                    بغض سردم نعره مي زد                                    خداحافظ عشق رويااااااااا                                                                          مي مونم تا بربگردي                                                                            روي نيمکت لب درياااااااا
نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 11:36 توسط رعنا

باران
باران رویاست میان بالهای شب می خزد به پنجره  های بسته دست می کشد و در میان رازها راه می رود   باران رویاست آرزوها را صدا می کند در کوچه های گذشته قدم می زند هیچ نمی پرسد همه چیز می داند...   باران رویاست و رویاها به بارانی شسته خواهد شد تو نیز بارانی میان رویاهای من تا صبحدم قدم می زنی رازها را نوازش می کنی  هیچ نمی پرسی همه چیز را می دانی...
نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 11:35 توسط رعنا

نگاه
پيش از اينکه ترکش کني           پيش از آخرين وداع .. يا آخرين نگاه                               درنگ کن                                        لحظه اي کوتاه درنگ کن... و در چشمهايش دوباره نگاه کن چه مي بيني؟ هان ... چه مي بيني؟؟؟
نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 9:25 توسط رعنا

باتو من... بی تو من...
با تومن مثل ستاره که رو بال شب سواره بی تومن پیاده ای که نفساشو می شماره با تو من چراغ مهتاب که شبا دنیارو داره بی تو فانوسی شکسته که تو کلبه جا نداره تو پری آسمونی تو عزیزی مهربونی دلمو به تو سپردم کاش منو قابل بدونی میره تا دریا وجودم با تو من مثل یه رودم تو نبودی من نبودم نمیدونم که کی بودم دل غصه رو شکستی لب شکوه هارو بستی تا توی دلم نشستی تو پری آسمونی تو عزیزی مهربونی
نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 9:19 توسط رعنا

همه تقدیم تو باد...
رويش عشق سر آغاز کتاب من و توست گوش کن اين صداي دل يک بلبل مست در تمناي گلي است که به او مي گويد  تا ابد لحظه به لحظه دل من با همه مستي و شيدايي و عشق  همه تقديم تو باد . . . .
نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 9:17 توسط رعنا

هی تو!
هی! تو که خورشید از چشمانت طلوع میکند! کمی بخند که خنده های تو زمینیان را سرمست خواهد کرد... ما همه همسفریم! بعد از سفر! آن جا که دیگر نه من هستم! نه اثری از تو که بر جای مانده! عشق می ماند و بس... نه گفتنت را بسیار دوست میدارم ! چرا که لحن صدای تو را به همراه دارد خوب من .... همیشه فرصت کوتاهی برای بودن داشتم! همیشه فرصت کوتاهم را با عشق جاودانه کرده ام............
نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 9:16 توسط رعنا

میشه گفت خانوادگیه
سلام داداشی گلم خوبی عزیزم؟  تو این پست می خوام عکستو بزارم تا وقتی که دیدی نگی آباجیه من بی معرفته و از من یادی نمیکنه حالا خودتو ببین و کیف کن   عکس ابی ایرانسل رو هم میزارم اینجا تا وقتی که اومد با ایرانسلش آف چک کنه و یه گشتی  هم تو وب بزنه خودشو ببینه و چشاش چارتا بشه  ولی امیدوارم که از دستم ناراحت نشه   ابی تو هم کیف کن
نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم بهمن 1386ساعت 10:34 توسط رعنا

نوشته شده در  جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 22:42 توسط رعنا

زمستان...
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،                                                     سرها در گریبان است. کسی سر بر نیاردکرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را. نگه جز پیش پا را دید، نتواند، که ره تاریک و لغزان است. وگر دست محبت سوی کس یازی، به اکراه آورد دست از بغل بیرون، که سرما سخت سوزان است. نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک. چو دیوار ایستد در پش چشمانت. نفس کاینست، پس دگر چه داری چشم ز چشمِ دوستان دور یا نزدیک؟ مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین! هوا بس ناجوانمردانه سرد است...آی... دمت گرم و سرت خوش باد! سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای! منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم. منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور. منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم. بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم. حریفا! میزبانا!میهمان سال و ماهت پشت در چون موج میلرزد. تگرگی نیست، مرگی نیست. صدائی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است. من امشب آمدستم وام بگذارم. حسابت را کنار جام بگذارم. چه میگوئی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟ فریبت میدهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست. حریفا!رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است. سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت. هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان؛ نفسها ابر، دلها خسته و غمگین، درختان اسکلتهایِ بلور آجین، زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه، غبار آلوده، مهر و ماه، زمستان است...                                                                              (مهدی اخوان ثالث)
نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم آذر 1386ساعت 23:8 توسط رعنا

مصاحبه با خدا در خواب!
خدا گفت:بیا تو. پس می خواهی با من مصاحبه کنی؟ گفتم:اگر وقت داشته باشید. خدا لبخندی زد و گفت:وقت من بی نهایت است و برای انجام هر کاری کافی است.  چه سوالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی؟ گفتم:چه چیزی بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب میکند؟ خدا جواب داد:این که آنها از کودک بودن خسته می شوند وعجله دارند بزرگ شوند  و سالیان دراز را در حسرت دوران کودکی سر کنند. این که سلامتی شان را برای بدست آوردن پول از دست می دهند و بعد پولشان  را خرج سلامتی شان می کنند تا دوباره سلامتی بدست آورند. این که با چنان هیجانی به آینده فکر می کنند که زمان حال را فراموش می کنند و لذا نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده. این که چنان زندگی می کنند که هرگز نخواهند مرد و چنان می میرند که هرگز زنده نبوده اند.  خداوند دستهای مرا در دست گرفت و مدتی در سکوت گذشت، بعد پرسیدم:چه درسهایی از زندگی را می خواهید بندگان یاد بگیرند؟ خدا با لبخندی پاسخ داد: یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد اما می توان  محبوب دیگران شد. یاد بگیرند که با ارزشترین ها،اشیایی نیست که در زندگی دارند  بلکه اشخاصی است که در زندگی دارند. یاد بگیرند که نباید خود را با دیگران مقایسه کنند.  هرکس طبق ارزرشهای خودش قضاوت می شود نه در گروه و بر اساس مقایسه. یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین دارایی را داشته باشد بلکه کسی است که کمترین نیاز را داشته باشد. یاد بگیرند که برای ایجاد زخمی عمیق در دل کسی دوستش ندارند تنها چند ثانیه زمان  لازم است اما برای التیام آن سالها وقت لازم است. یاد بگیرند که افراد بسیاری آنها را عمیقاً دوست دارند اما بلد نیستند که علاقه شان را ابراز کنند. یاد بگیرند که پول همه چیزی را می خرد جز دل خوش. یاد بگیرند که ممکن است دو نفر یک موضوع واحد را ببینند و از آن، دو برداشت  کاملاً متفاوت داشته باشند. یاد بگیرند که دوست واقعی کسی است که همه چیز را در مورد آنها می داند و  با این حال دوستشان دارد. یاد بگیرند که کافی نیست که همواره دیگران آنها را ببخشند بلکه باید خودشان  هم خودشان را ببخشند. مدتی نشستم و لذت بردم. از او برای وقتی که به من اختصاص داده بود و برای همه کارهایی که برای من و خانواده ام کرده بود تشکر کردم. او پاسخ داد:هر وقت بخواهی بیست و چهار ساعته در دسترس هستم. فقط کافی است صدایم کنی تا جواب بدهم...                                                (رازهای شاد زیستن - ج.دوازده)
نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم آذر 1386ساعت 23:8 توسط رعنا

دلم برات تنگ شده...
تمام لحظه هاي دنيا واسه زمانيه که    اصلآ انتظارشو نداري و هيچ لذتي بالا تر    از دوست داشتن نيست پس حالا که   انتظارشو نداري، دوست دارم .
نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم آذر 1386ساعت 22:6 توسط رعنا

دوستت دارم
مي خواستم زندگي کنم ، راهم را بستند ستايش کردم ،   گفتند خرافات است عاشق شدم ، گفتند دروغ است گريستم ،    گفتند بهانه است خنديدم ، گفتند ديوانه است ،    دنيا را نگه داريد مي خواهم پياده شوم  ( دکتر علي شريعتي)   اگه زندگي قطره اشكي بود به پايت مي ريختم تا بداني ديوانه وار    دوستت دارم.     دوري كردن از انسانهايي كه دوستشان داريم بي فايده است   زمان به ما نشان خواهد داد كه هيچ جانشيني براي آنها    نخواهيم داشت...   دلم سخت گرفته است ...   مي دانم پشت پنجره ايستاده اي ....   صدايم کن... صدايم کن ....   در لحظه اي فرو خواهم ريخت ....   صدايم کن ....   دلم سخت گرفته است ....    در اين دنيا که حتي ابر نمي گريد به حال ما همه از من گريزانند    تو هم بگذر از اين تنها.  عشق در لحظه اي پديد می آيد ، دوست داشتن در امتداد زمان ،    اين اساسی ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است
نوشته شده در  سه شنبه ششم آذر 1386ساعت 21:28 توسط رعنا

نظر یادتون نرهههههههههههههه...
عاشق عاشقي باش                                                                                        و                     دوست داشتن را دوست داشته باش از تنفر متنفر باش و به مهرباني مهر بورز با اشتي اشتي كن و از جدايي جدا باش به چشمانت بياموز كه دنيا ارزش ديدن ندارد اگر دارد دگر چشمان تو  ارزش ندارد براي گفتن دوستت دارم تنها لحظه اي كافيست اما براي اين كه نشان بدهيد چقدر يك عمر زمان لازم است كنار اشنايي تو اشيانه ميكنم فضاي اشيانه تو را پر از ترانه ميكنم كسي سوال ميكند : به خاطر چه زنده اي؟ و من براي زندگي تو را بهانه ميكنم غروب شد خورشيد رفت افتابگردان به دنبال خورشيد ميگشت ناگهان ستاره اي چشمك زد افتابگردان سرش را پايين انداخت گل ها هرگز خيانت نمي كنند هر كس بد ما به خلق گويد ما چهره ز غم نمي خراشيم ما خوبي او به خلق گوييم تا هر دو دروغ گفته باشيم يادم باشد حرفي نزنم كه دلي بلرزد خطي ننويسم كه ازار دهد كسي را يادم باشد روز و روزگار خوش است و تنها دل ما نيست يادم باشد سنگ هم خيلي تنهاست با سنگ هم لطيف رفتار كنيم فردا و ديروز با هم دست به يكي كردند ديروز با خاطراطش مرا فريب داد و فردا با وعده هايش مرا خواب كرد وقتي چشم گشودم امروز هم گذشته بود تا تواني در جهان يكرنگ باش قالي از صد رنگ بودن زير پا افتاده است تا تواني رفع غم از چهره غمناك كن در جهان گرياندن اسان است اشكي پاك كن     مي نويسم (( د ي د ار )) تو اگر بي من و دلتنگ مني ...    يك به يك فاصله ها را بردار.         لطفا نظر یادتون نره
نوشته شده در  یکشنبه چهارم آذر 1386ساعت 10:24 توسط رعنا

عکس های خوشکل...
سلام دوستان چند تا عکس گذاشتم توادامه مطلب واسه پس زمينه.   نظر يادتون نره  هرکي نظر نده اينو   گذاشتم اينجا  تا صبح تاشب نفرينش کنه تا هرکي رفت تو وبلاگش  نظر نده اگر هم وبلاگ نداره الهي تويه خيابون شلوغ بخوره زمين      ديروز يکي از من پرسيد: "برزگترين گناهت چي بوده؟" اون موقع اصلا حضور ذهن نداشتم.اين سوال هم  خيلي تکينيکي بود! بهش گفتم: "هيچي! کار? خونه? کامپيوتر? خواب? ..."بعد از اينکه رفت همين جور داشتم به سوالش فکر مي کردم. خيلي سوال جالبي بود. اصلا تاحالا فکرشم نکرده بودم! ولي الان مي دونم! بزرگترين گناه من? اين بود که عاشق شدم! يا نه. عاشق شدن که گناه نيست! بذار درستش کنم. بزرگترين گناه من? اين بود که رازم رو به تو گفتم! تو هم هر روز از من فاصله گرفتي! فقط به خاطر يک جمله. جمله اي که ديگه به هيچ کسي نخواهم گفت: دوستت دارم ادامه مطلب
نوشته شده در  شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 21:1 توسط رعنا

اطلسی
خدای اطلسی ها با تو باشد                         پناه بی کسی ها باتو باشد تمام لحظه های خوب یک عمر                     بجز دلواپسی ها با تو باشد   صدها هزار نفر برای بارش باران دعا کردند  غافل ازاینکه خدا با کودکیست که چکمه هایش سوراخ است.
نوشته شده در  شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 20:1 توسط رعنا

مردوزن جوان...
مردوزن جواني سوار بر موتور در دل شب مي راندند.آنها عاشقانه يکديگر را دوست داشتند. زن جوان:يواش تر برو،من مي ترسم . مرد جوان:نه, اينجوري خيلي بهتره. زن جوان: خواهش ميکنم, من خيلي مي ترسم. مرد جوان: خوب, اما اول بايد بگي که دوستم داري. زن جوان: دوستت دارم, حالا ميشه يواش تر بروني. مرد جوان: منو محکم بگير. زن جوان: خوب حالا ميشه يواش تر بري. مرد جوان: باشه به شرط اينکه کلاه کاسکت منو برداري و روي سر خودت بذاري, آخه نميتونم راحت برونم. اذيتم ميکنه. روز بعد واقعه اي در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سيکلت با ساختمان حادثه آفريد. در اين سانحه که به دليل بريدن ترمز موتورسيکلت رخ داد, يکي از دو سرنشين زنده ماند و ديگري  درگذشت. مرد جوان از خالي شدن ترمز آگاهي يافته بود.  پس بدون اينکه زن جوان را مطلع کند با ترفندي کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت و خواست تا براي  آخرين بار دوستت دارم   را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند.    دوستان عزیز این وبلاگ ادامه وبلاگ قبلی منه www.paroot.blogfa.com  اگر دوست داشتید می تونید به اونجا هم سر بزنید.
نوشته شده در  شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 19:28 توسط رعنا